"Mitant des Camps" is een van de oudste wijken van La Louvière. In 1924 is het nog steeds een gehucht dat uitsluitend uit een reeks kleine arbeidershuisjes langs een hoofdstraat bestaat. En toch was dit al altijd het decor voor een zeer rijk verenigingsleven dat het best tot uiting kwam door de grote betrokkenheid bij de Laetarefolklore. (F.L.)
"Mitant des Camps, Louis, Mitant des Camps zal nooit verdwijnen!"
Dit liedje staat symbool voor een stad en voor het enthousiasme en de openheid van La Louvière. Het deuntje van Mitant des Camps is meer dan een volksliedje. Voor La Louvière is het als een eigen regionale Brabançonne waarvan het refrein als een rode draad het hele jaar rond het plaatselijke gebeuren beheerst: op sportmanifestaties, huwelijken... Is het niet schitterend dat een folkloristisch muziekje het strikt geregelde kader van het carnaval weet te overstijgen en onderdeel wordt van het dagelijkse leven van de stad waarvoor het symbool staat?
Twee hypotheses doen de ronde over de oorsprong van het liedje. We geven ze hierna in chronologische volgorde.
De Pont de l'Olive in de Bouvy-wijk. De confrontatie tussen de Gilles van Bouvy en die van Mitant des Camps in 1885 op deze plek zal in het collectieve geheugen van beide verenigingen gegrift blijven. Uit deze confrontatie is het Deuntje van Mitant des Camps ontstaan. (F.L.)
In 1885 nemen de Gilles van Bouvy voor het eerst aan de Zondagmorgen van Laetare deel. Er heerste een grote rivaliteit met de Gilles van Mitant des Camps die uit een andere wijk afkomstig waren. Toen de beide verenigingen oog in oog met elkaar kwamen te staan op de brug die het stadscentrum met Bouvy verbindt, kwam het tot een vreedzaam orkestduel. Het orkest met de krachtigste melodie en met het grootste uithoudingsvermogen kwam als overwinnaar uit de strijd. Na een hele poos bleek dit het orkest van de Gilles van Mitant des Camps te zijn met het voornoemde Gilles-deuntje.
Er is nog een andere versie. Zij is van latere datum dan de eerder vermelde, maar minstens even interessant. Bovendien doet ze niets af aan de eerste hypothese; beide zijn immers perfect aannemelijk.
La Louvière had tijdens de Tweede Wereldoorlog met hevige bombardementen af te rekenen. De wijk Mitant des Camps en de rue Hamoir die je hier op de foto ziet, kregen het zwaar te verduren, omdat ze vlakbij het doelwit lagen: het rangeerstation van Haine-Saint-Pierre. Temidden het puin spraken de vluchtelingen elkaar moed in en neurieden volgende opbeurende woorden: "Mitant des Camps zal nooit verdwijnen!".
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden er in de slakkenbergen van de wijk Mitant des Camps verscheidene schuilkelders gebouwd. Zo bouwden Arsène Baras, Augustin Baras en Arsène Baras, peetvader van eerstgenoemde, een schuilkelder aan de rue de l'Olive. Clément Depreter en Emile Piette deden hetzelfde aan de rue du Mitant des Camps, recht tegenover het huidige "Grand Tor". Om deze schuilkelders te stutten, had de kolenmijn van Sars Longchamps mijnhout geleverd.
In de nacht van 9 op 10 mei 1944 bombardeerde de Royal Air Force om 3.15 uur het rangeerstation van Haine-Saint-Pierre en het gehucht Mitant des Camps. De bewoners die in de schuilkelders waren gevlucht, stonden omwille van de hevige bombardementen doodsangsten uit. Om zichzelf en de aanwezigen in de schuilkelder moed in te spreken, begonnen Charles en Alexandre Piette "Mitant des Camps zal nooit verdwijnen" te zingen in de hoop dat het gehucht niet zou worden verwoest. En ondanks de grote schade en de vele doden geschiedde het ook zo. (Bron: Arsène Baras).
Kort na de Wapenstilstand in mei 1945 werden er in La Louvière tegen eind juni uitzonderlijk carnavalsmanifestaties georganiseerd. Deze waren heel bijzonder, in de eerste plaats omwille van het ongebruikelijke tijdstip waarop ze plaatsvonden, maar ook omwille van het grote bijval en het enthousiasme die hierbij tot uiting kwamen. Bij deze gelegenheid weerklonk overal het liedje dat zovelen in de schuilkelders van Mitant des Camps hadden meegeneuried, ook bij de Gilles-vereniging "Les Amis Réunis", waardoor het al snel een Gilles-liedje werd waar men niet omheen kan.
Muzikaal gezien is het liedje erg schatplichtig aan het Gilles-liedje "Eloi à Charleroi". De melodie van het refrein en van de strofe van het Deuntje van Mitant des Camps lijkt heel sterk op die van het refrein en de strofe van "Eloi à Charleroi". De huidige vorm van het liedje staat onwrikbaar vast. Toch heeft men nergens aanwijzingen van voor 1945 kunnen terugvinden over de vertolking van het liedje. Wel staat vast dat het Deuntje van Mitant des Camps sedertdien onlosmakelijk met de traditie is verweven.
Tot slot vermelden we nog even dat de Maandagstoet en de Rondedans op Zondagmorgen traditioneel met het liedje worden afgesloten; dit betekent echter niet dat het enkel op deze beide momenten is te horen.
Download MP3 versie van het deuntje van "Mitant des Camps"
Terug
Contact: webmaster@laetare.be
© 2000 Comité du Retour aux Sources, La Louvière.
Reproductie of verspreiding van informatie op deze pagina's
- in welke vorm of langs welke weg ook - is strikt verboden zonder de voorafgaande, schriftelijke toestemming van de sitebeheerder.